9 LAT W DOMU

29 września 2016 roku, w kancelarii adwokackiej  w Gdańsku, podpisałem notarialną umowę kupna mieszkania przy ulicy Storczykowej znajdującej się na kompletnie mi wtedy nieznanym osiedlu Karczemki.  Tak podają kroniki i dokumenty zalegające w szafie. 

9 lat.  Niby niewiele, a jednak.  Prawie połowa kredytu spłacona.  A jednak.  

Kiedy owe 9 lat temu kupowałem to mieszkanie świat wyglądał zgoła inaczej. Pracowałem w największej na świecie firmie kurierskiej, właśnie dostałem awans /i niewielką podwyżkę/,  razem z szefem, który potem stał się moim nieszczęściem zawodowym,  oglądałem nowe mieszkanie.  W Gdańsku wszyscy suszyli ubrania i domy po kolejnej powodzi stulecia, a ja dostałem od Taty połowę sumy potrzebnej na zakup mieszkania. 

Świat toczył się wtedy swoim rytmem. 

Iga Światek miała 15 lat, zarobiła swoje pierwsze 10000 dolarów za turniej w Sztokholmie /wartość mojej kuchni/, w rankingu WTA była 903.  Peter Sagan był kolarskim mistrzem świata. 

Wojtek Smarzowski pokazał w kinach swój „Wołyń”, a Listy do M.  miały raptem dwie części.  Donald Trump nie był jeszcze prezydentem USA, a na świecie życli jeszcze min:  George Michael, Bogdan Smoleń, Fidel Castro, Leonard Cohen, Andrzej Wajda, Andrzej Kopiczyński /Czterdziestolatek/.  A także piłkarska ekipa brazylijskiego Chapecoense.  Atletico Madryt leczyło właśnie traumę po pechowej porażce w Mediolanie w finale Champions League ze swoim lokalnym rywalem, a w Premier League swój marsz ku nieśmiertelności rozpoczęło właśnie Leicester City.  Na  konsolach grało się w Mafię III i FIFĘ 17. Właśnie przeczytałem „Uwikłanie”  oraz „Gniew” Zygmunta Miłoszewskiego.   Byłem młodym /względnie/ facetem.  Ola zaczynała studia medyczne, a Filip eksplorował kolejne światy w Minecrafcie i nie palił jeszcze papierosów. 

Był ciepły dzień, a ja mieściłem się wtedy w wąskie spodnie /tylko raz na tamtą okazję je założyłem/ i koszulę, które teraz zalegają gdzieś na przepastnym dnie kontenera PCK w oczekiwaniu na lepsze czasy…  9 lat.